Inside Out Tag

Inside_Out_Poster

Boeken, films en series die mijn emoties op de proef stellen…

De nieuwe Pixarfilm Inside Out is sinds kort te zien in de bioscopen en hij lijkt mij geweldig (nee, ik heb hem nog niet gezien). Pixar vind ik sowieso redelijk geniaal en dit idee vind ik zo ontzettend slim gekozen, volgens mij herkennen veel mensen de “poppetjes in hun hoofd”. Ter ere van deze nieuwe film bedenk ik ter plekke de Inside Out Tag. Met enige zekerheid ga ik ervan uit dat deze tag al ergens over het internet rondzwermt, maar ik heb geen zin om ernaar te zoeken 🙂

inside_out_ver5_xlgJOY

Boek: Phileine zegt sorry – Ronald Giphart
Giphart is volgens mij de auteur bij uitstek om te lezen op de middelbare school (tenminste zijn eerdere werk). Dat ik nog op school zat was het een echte hype. Ik heb meerdere werken gelezen, maar moest om Phileine soms echt hardop lachen. Ze was zo onhandig, lomp en onbehouwen…. heerlijk!

Film: Mama Mia!
Er zijn te veel films om op te noemen waar ik vrolijk van word, maar Mama Mia kan ik alleen kijken als ik vrolijk bén. Als een andere emotie aan de knoppen zit, dan vind ik de film vreselijk irritant, maar wanneer Joy de regie heeft, dan zing ik hard mee en dansen de poppetjes in mijn hoofd.

Serie: Friends
Zonder twijfel. Ik heb het op tv twee keer gezien, de dvd-box al bijna twee keer en ik blijf op Comedy Central altijd hangen als het herhaald wordt. Een vriendin van mij wees mij een keer op het feit dat er voor elke situatie in je leven een Friends scene is. In eerste instantie betwijfelde ik dat, maar het is echt zo!

varwwwclientsclient1web2tmpphpHb42keFear

Boek: HEX – Thomas Olde Heuvelt
Sinds kort probeer ik weer engere boeken te lezen, over het algemeen is dat niets voor mij. Na het HEX debakel van vorig jaar vakantie (ik durfde ’s nachts niet meer over de camping), laat ik Bram Stokers Dracula voorlopig nog even in de kast staan.

Film: The Ring
Never, never, nooit meer. Echt niet. Ik heb deze film in de bioscoop gezien en ik kon serieus bijna drie weken niet meer goed slapen. Nu ben ik sowieso nogal angstig aangelegd, mijn man laat mij geregeld schrikken door alleen maar de kamer in te lopen of gewoon op de bank te zitten. Echte horrorfilms á la geesten en zo sla ik over. Over de top goor en bloederig kan ik dan vreemd genoeg wel weer goed hebben.

Serie: American Horror Story
Ik heb het anderhalve aflevering volgehouden en ik schuilde merendeel van de tijd achter een kussentje. Held die ik ben…

INSIDE OUTDisgust

Boek: Praktisch alle Griekse mythen
Er gebeuren echt ranzige dingen in de Griekse mythes en ik ga er heel zuur van kijken over het algemeen. Neem nou het verhaal van Gaia (vrij herverteld): zij is moeder aarde en de lucht (man) hangt dicht over haar heen en bevrucht haar. De kinderen zitten ingesloten tussen vader en moeder en dat is nogal krap, dus hakken ze het geslachtsdeel van pa eraf. Die “komt los” van Gaia en hangt vervolgens op hogere afstand (atmosfeer) en als het regent dat wordt Gaia dus bevrucht. Dat is toch nasty of wat?!

Film: Planet Terror
Robert Rodriquez is een redelijk meester in gore films. Gisteren hebben we nog Sin City gekeken en Disgust zat duidelijk aan de knoppen bij de scene waar Elijah Wood wordt opgegeten door zijn eigen hond, maar Planet Terror wint. De film is een ode aan de jaren zeventig “slasher”horror en dat is absoluut gelukt.

Serie: Game of Thrones
Het was bijna gelijkspel tussen Game of Thrones, Walking Dead en True Blood, De middelste viel al snel af, ja het is goor, maar het is zoveel narigheid dat je er immuun voor wordt. True Blood blijft lastig om aan de kant te schuiven, Sookie zit echt vaak onder de ranzige bloeddraden van ontplofte vampiers en hoe vaak heeft die meid de keukenvloer wel niet moeten schrobben. Maar Game of Thrones wint. Het ‘disgust’-gehalte is altijd precies genoeg gedoseerd dat je denkt veilig te zijn en dan BOEM wordt je ermee overvallen. Martelscenes, gevilde lijken, zweepslagen, vernederingen, bloedbruiloften niets is ze te gortig.

anger.insideAnger

Boek: Allegiant – Veronica Roth
Dit boek vond ik zó slecht dat ik er nogal pissig van werd tijdens het lezen. Voor de duidelijkheid: het is deel drie van de Divergent-serie, hopelijk is de film beter.

Film: Starship Troopers
Werkelijk, ik kan niet tegen ongeloofwaardigheid in films. Daarmee bedoel ik niet dat het “werkelijk moeten kunnen”, ik ben dol op fantasy. Maar binnen de gezette wereld moet alles logisch zijn. Starship Troopers is een prima science fiction B-film over keiharde soldaten (mannen én vrouwen) die samen vechten tegen hele grote buitenaardse insecten. Het zijn echte “tough guys”, maar op een gegeven moment trekt een van de vrouwelijke soldaten haar shirt uit en dan draagt ze geen bh. GEEN BH. Hoe ongeloofwaardig wil je het hebben. Word gewoon weer boos tijdens het typen.

Serie: North & South
Een gouwe ouwe. Voor degene die hun klassiekers niet kennen: een serie over twee mannen die bevriend raken tijdens hun diensttijd. De een komt (rarara) uit het noorden van de VS. en de ander uit het zuiden. Dan breekt de Burgeroorlog uit en staan ze ineens als vijanden tegenover elkaar. Het is een mini-serie, met afleveringen van 1.5 uur en het frustreert enorm om te kijken (maar is ook zo ontzettend goed). Het onrecht wat er te zien is aan beide kanten is prachtig en kwaad makend tegelijkertijd.

Inside-Out-10mech_IO_Sadness_5x8Sadness

Boek: Harry Potter and the goblet of fire
Huilen doe ik zelden bij boeken, maar wat vond ik het einde van dit boek erg. Met een brok in mijn keel en waterige oogjes heb ik me door de laatste bladzijden geworsteld.

Film: My Girl / P.S. I love you
Het is alweer een tijdje terug dat ik My Girl gezien heb, vandaar dat ik twee films noem.
In mijn tienerjaren was het vaste prik aan het einde van die film. Volledig overstuur (en genieten van de misère) liet ik me meevoeren met de tranen om vervolgens opgelucht adem te halen en het roer weer aan Joy te geven.
P.S. I love you is een tranentrekker van de afgelopen jaren. Zo zielig en mooi.

Serie: Verschillende afleveringen
Wat ik bij boeken mis, maak ik goed bij bewegend beeld. Er hoeft maar een vleugje emoties in beeld te zijn en Sadness rent naar het bedieningspaneel om de knoppen te beroeren. Ik denk dat ik bij iedere serie die ik heb gezien wel ergens een traantje heb gelaten. Zonder al te veel spoilers te geven: het laatste seizoen van True Blood had er een aantal, maar ook mooie momenten zoals het huwelijksaanzoek van Monica en Chandler.

Heb jij ook zo jouw emotionele uitspattingen bij boeken, films en series? Neem gerust deze TAG over of laat een berichtje achter in de reacties.

Reageer hierop met een eigen hersenspinsel

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s