Uitgebreid boekfragment ‘Vergeet mij (niet)’

Vergeet mij (niet)

Aangezien het creëren van een e-Book moeilijker blijkt te zijn dan gedacht, voor alle wachtende onder jullie hierbij een sneakpreview.

Lezers die graag volledig verrast worden door een boek kunnen dit fragment beter niet lezen, aangezien de mysterieuze sluier rondom Jonathan een minuscuul klein beetje opgelicht wordt.

Ben je nu al nieuwsgierig?
Klik HIER voor de link naar de webshop van de paperback versie 🙂

 

(Fragment uit hoofdstuk 7)

De weg naar beneden is een stuk aangenamer voor mijn longen. De frisse berglucht zorgt voor voldoende zuurstof, zodat ik in staat ben woorden te uiten. Ik zweef bijna de berg af. Deze dag met Jona zal ik nooit vergeten en blijft de rest van mijn leven boven aan mijn lijst met geniale dagen staan. Mijn euforische gevoel zorgt er zelfs voor dat ik de pijn in mijn benen niet voel. Jonathan blijft dicht in mijn buurt, hij kijkt vaak om en stuurt luchtzoentjes mijn kant op. Hij past zijn tempo aan voor mij. Normaal zou ik me ongemakkelijk voelen bij deze wetenschap, maar bij mijn Jona niet. Hij is van mij, ik ben zijn alles, dat heeft hij zelf gezegd en ik geloof hem.

     Jonathan blijft plotseling stokstijf staan en staart naar beneden.

     ‘Nee,’ zegt hij met pijn in zijn stem.

     ‘Wat is er?’ vraag ik vrolijk, niets kan mijn stemming nog verpesten.

     ‘Liam.’                                                              

     Jonathan wijst naar beneden. Onder ons, op het pad dat wij naar beneden volgen, loopt een stipje naar boven.

     ‘Kan jij vanaf hier zien dat het Liam is? Wauw, jij hebt goede ogen, zeg. Laten we doorlopen, dan komen we hem vanzelf tegen. Wel toevallig dat hij hier ook loopt.’

     Ik wil om Jonathan heen lopen en onze weg vervolgen, maar hij houdt me tegen.

     ‘Je begrijpt het niet. Hij is hier niet toevallig. Hij is hier voor ons. Hij komt me halen.’

     Jonathans gezicht staat ernstig. Wat een overdreven gedoe.

     ‘Jemig, Jona. Niet zo zwaarmoedig, hoor,’ zeg ik luchtig, ‘alsof de mannen met witte jassen je komen halen voor het gekkenhuis.’

     ‘Het scheelt niet veel. Iris, luister naar me.’

     Jonathan kijkt weer naar beneden, hij is duidelijk zenuwachtig. Alsof de duivel naar boven komt. Het stipje wordt steeds groter. Hij loopt in hoog tempo de berg op. Ik zie nu duidelijk een mannenfiguur. Volgens mij is hij grijs.

     ‘Liam is fel tegen onze liefde,’ gaat Jonathan verder, ‘ons volk heeft bijna geen blijvend contact met mensen. Alleen mensen die iets kunnen betekenen voor ons, die mogen ons onthouden. De rest niet. Jij niet.’

     ‘Wat een onzin. Liam kent me niet eens. Misschien ben ik wel iemand die iets kan betekenen voor jullie. Hoe weet hij dat nou voordat hij iemand kent. En ik ben belangrijk voor jou, dus waarom denk je dat Liam moeilijk gaat doen?’

     ‘Omdat hij dat al tijden doet. Alles wat met jou te maken heeft, keurt hij af, al vanaf het vliegtuig. O.’

     Jonathan onderbreekt zijn paniekmonoloog. Vliegtuig…

     ‘Vliegtuig?’ vraag ik langzaam. Dan komt het binnen. ‘Het briefje… Liam is niet de enige die in mijn dromen is geweest.’

     ‘Iris, het spijt me. Liam verbood het. Hij. Ik. Ik wilde het niet, maar het moest.’

     ‘Juist.’

     Mijn zwevende gevoel is weg. Ik ben weer terug op aarde gestort en het doet pijn. Alsof mijn hele werkelijkheid niet meer klopt. Is mijn tijd in Amerika echt zoals ik die onthoud, of hebben Liam en Jona alles bedacht?

     ‘Hoe vaak?’

     ‘Iris, daar gaat het nu niet om.’

     ‘Hoe vaak?!’ schreeuw ik.

     ‘Alleen die twee keer. Echt waar, maar Iris, luister nou naar me. Ik hou van jou. Liam zal ons uit elkaar halen, maar ik hou van je. Ik doe het je niet nog een keer aan. Ik zal niet meer ongewild in je dromen verschijnen. Ik wil jou, wat er ook gebeurt.’

     Jonathan komt dicht bij me staan, zoent me en houdt me stevig vast. De tranen springen in mijn ogen. Ik weet niet of ze van boosheid zijn of van verdriet. Dat maakt ook niet uit. Ik voel in mijn hart dat ik Jonathan vandaag kwijtraak en dat doet het meeste pijn.

            We lopen Liam hand in hand tegemoet. Het is alsof we naar onze ondergang lopen.

 

Heb ik je laten zitten met een lading aan vragen en hongerige nieuwsgierigheid?
Kan je niet wachten tot het e-Book verschijnt?
Een paperback boek leest toch veel fijner!? Klik HIER voor de link naar de webshop.

Reageer hierop met een eigen hersenspinsel

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s