De schone kunst van het loslaten.

In maart 2010 kwam de naam Iris Brinkman ineens boven drijven in de wir war van gedachten in mijn hoofd. Al snel volgde Madelief, Jonathan, Patrick, Eva, Alex, Arnant, Coby, Aris en alle anderen. Zorgvuldig noteerde ik uiterlijke kenmerken, karaktertrekjes, leeftijden en hobby’s. Hoe meer ik schreef, hoe meer deze fictieve karakters tot leven kwamen en een plekje in mijn hart veroverden.

Een goede vriendin van mij fungeerde de afgelopen jaren als klankbord. Ik schreef, zij las. Wij konden (en kunnen) uren discussiëren over het uiterlijk van iedereen en wie het leukste is.

Nu is het zover. Ieder moment kan ‘Vergeet mij (niet)’ gelezen worden door onbekenden, met ieder een eigen beeld van de mensen. Mijn invloed op deze karakters is voorbij, ze moeten het nu zelf doen en dat vind ik best spannend.

Gaan mensen Iris wel aardig vinden? Wie is knapper Jonathan of Alex? Is Aris leuk of irritant?

Heel spannend voor mij, maar dat is de kracht van boeken: Iedere lezer verbeeld zijn eigen details en waant zich tijdens het lezen tussen de karakters in een wereld die ik heb beschreven. Onbekenden worden deel van mijn wereld. Hoe machtig is dat!?

Reageer hierop met een eigen hersenspinsel

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s